Zo leer je nog eens wat. Ik werd voor de podcast van Leve(n) Lezen geïnterviewd over mijn lievelingsboek. Nou heb ik een hele berg lievelingsboeken, maar we hebben het gehad over de Aantekeningen van een jonge arts van Mikhail Boelgakov. Dat boekje vond ik toen ik een jaar of zestien was toevallig in de boekenkast van mijn ouders en – nou afijn, luister zelf maar. Ik ben het boekje in de tussenliggende jaren twintig jaar kwijt geweest, en toen ik het terugvond heb ik het weer drie keer gelezen. Het doet iets met me, vooral in de oude vertaling van Dick Peet. Niets ten nadele van de vertaling van Aai Prins – die is absoluut prachtig – maar ik ben gewoon verliefd op een paar van de zinswendingen in de oude vertaling die inmiddels al een halve eeuw oud zal zijn.

Ondertussen leerde ik tijdens de opnames nog dat de klemtoon op de eennalaatste lettergreep moet liggen – Boelgákov dus, en niet zoals ik altijd heb gezegd Bóelgakov.

Luister alles in je favoriete podcastapp. Misschien is dat Spotify. Of die van Apple. Of nog een andere, dan kan ik je niet zo effectief van dienst zijn.