Het viel me laatst op dat ik bij bijna iedere vertaling die ik inlever in het begeleidende mailtje schrijf: 'Dit was een van de moeilijkste boeken die ik ooit vertaald heb'. Enerzijds zal dat voortkomen uit impostor syndrome, anderzijds is het soms gewoon waar. Zoals bij dit boek.

In zijn recensie op Tzum schreef André Keikes: 'Pourchet is een schrijfster, die je vrijwel elke alinea verrast door haar buitengewoon inventieve geest. Formuleringen, dialogen, ritmes en perspectieven wisselen voortdurend en nergens dreigt ook maar een spoor van een gemeenplaats. Hoe vaak lees je nou een roman, waarbij je tijdens het lezen van vrijwel elke bladzijde wel hardop een enthousiaste krachtterm uit.'  en dat herken ik, al kwamen bij mij de krachttermen misschien eerder voort uit wanhoop dan enthousiasme: want alle wisselingen van perspectief, paradigma, en stijl maken dat je het als vertaler moet stellen zonder een van onze grootste hulpmiddelen: context.

Aurore is een alleenstaande en uitgebluste moeder in Parijs. Ze kan haar drukke leven net aan, maar wanneer ze hoort dat haar moeder is overleden neemt ze een besluit: samen met haar zoon verlaat ze Parijs en zoeken ze hun toevlucht in haar moeders verlaten familiehuis in het zuidwesten van Frankrijk.

Alexis Zagner is het ‘gezicht van de eeuw’, een beroemde acteur die de hoofdrol speelt in het stuk Dom Juan. Net als Dom Juan verslindt Alexis alle vrouwen die op zijn pad komen. Een van deze affaires, met de jonge actrice Chloé, wordt opgepikt door de pers. Als Alexis haar verlaat en zij daarop zelfmoord pleegt, neemt Alexis de vlucht naar het zuidwesten van Frankrijk.

Aurore en Alexis ontmoeten elkaar op die afgelegen plek en een stormachtige affaire volgt. Uiteindelijk leest Aurore in de pers over Alexis’ grimmige verleden. Als steeds meer vrouwen zich melden met vergelijkbare verhalen voelt ze zich desondanks nog steeds tot hem aangetrokken, al kan ze dit steeds slechter voor zichzelf verantwoorden.

Naar het westen is een indrukwekkende roman, gedragen door Pourchets oogverblindende schrijfstijl. Met zowel humor als tragiek levert ze een diepgaande reflectie op de kwetsbaarheden van ons tijdperk.